Wat is de overeenkomst tussen een wintersportoord in de zomer en een badplaats in de winter? Natuurlijk is het voor beiden laagseizoen en dus betrekkelijk uitgestorven op wat locals en een handvol gepensioneerden na. Dus duidelijk de perfecte habitat voor topatleten zoals ik. Na al een keer Algarve in de winter en Sankt Moritz afgelopen zomer was het nu de beurt aan skioord “Falls Creek” in de Australische zomer.
Op 1600m hoogte en slechts 350 kilometer van Melbourne, wat uiteraard ‘om de hoek’ is voor Australische begrippen, was het een no-brainer om juist in dit verlaten oord een trainingskamp te bezetten. Met een kleine supermarkt die vaker gesloten dan open is en het feit dat de niet-atleten in Falls op een hand te tellen zijn, stijgt de “cabin fever” wel eens naar je hoofd. Maar gelukkig is er dan altijd wel een trainingsmaatje die je eraan herinnert waar we nou helemaal me bezig zijn. Mocht dat niet genoeg zijn, dan valt er nog genoeg inspiratie op te doen uit de mooie omgeving en het trainen met atleten van verschillende leeftijden, afstanden, staten, maar wel allemaal met hetzelfde doel.. werken aan de basis!
Traditiegetrouw wordt er iedere ochtend om half 9 en iedere middag om 4 uur getraind en is er de rest van de dag tijd voor dutjes, eten, ijzen in de bergbeekjes en nog meer uitrustpraktijken. Hoewel er in Melbourne en in Sydney nog wel wat rivaliteit tussen de verschillende trainingsgroepen bestaat, geldt in Falls: wie er bij is, mag meedoen. Wat dan weer een bijna net zo interessante mix als Seven Hills Runners Club en Running Team oplevert. Uiteraard doet niet iedereen dezelfde training, zo was ik bijvoorbeeld nog vooral bezig met mijn duurlopen en krachttraining op te bouwen, terwijl veel Australiërs alweer meer scherpe trainingen begonnen te doen om klaar te stomen voor het ‘Australian Domestic Season’ en uiteindelijk de (Olympische selectie) trials. Nu zit ik in de luxepositie dat ik wel gebruik kan maken van het Australische seizoen om wedstrijdritme op te doen, maar er niet perse voor hoef te pieken. Dat betekende dat ik in Falls nog veel duurlopen, steady states & temporuns deed (15-25min tussen 3:30-3:40p/km) en gemiddeld per week tussen 70-80 kilometer liep, terwijl de krachttrainingen steeds zwaarder werden om zo te werken aan die brede basis en robuust lichaam.
Vanaf december ben ik weer terug in Melbourne en sindsdien is het weer flink opgewarmd en zou je het met dagen van wel 41 graden zomaar zomer kunnen noemen. Trainingstechnisch betekent het dat de dagen iets eerder beginnen en ik met regelmaat al om half 7 mijn rondjes om Albert Park Lake ren (een sintel ronde van 5km vlakbij mijn huis) of om 7 uur op de atletiekbaan sta. Nu is de businessclub en vroege start niet vreemd, maar vertellen in het verleden behaalde resultaten mij (en de trainingsmaatjes) dat het voor iedereen beter is als ik wat later train. Gelukkig ben je met 25 nog niet te oud om te leren en wordt bovendien die leus over resultaten in de toekomst regelmatig naar je hoofd geslingerd, lang verhaal kort: Ik blijk een heus morning training beast te zijn!
Nu kan dat te maken hebben met het feit dat het op de hete dagen om 8 uur ’s ochtends al 30 graden kan zijn. Als er dan langere tempo’s op het programma staan is het wel lekker om dan bijna klaar te zijn. Een ander voordeel is dat ik nu meer rust kan pakken voordat ik aan de tweede en soms ook derde training begin (2x lopen, 1x kracht). En ja, die een of twee uur extra rust kan net dat verschil uitmaken tussen nog zware benen hebben of als herboren aan een nieuwe ‘trainingsdag’ te beginnen. Gelukkig staan er nog geen superscherpe trainingen op het programma, maar blijft het voorlopig nog bij 800tjes en 1000tjes en hier en daar een 400m. Voor de echt scherpe trainingen zou 7 uur namelijk te vroeg zijn, hoewel de temperatuur dan ideaal is, heeft mijn lichaam meer tijd nodig om echt wakker te worden en te knallen op de baan. Misschien niet (maar misschien ook wel J) een onbekend fenomeen bij sommige leden van de businessclub. Bovendien zijn die snelle trainingen natuurlijk iets waar je de hele dag naar uit wil kijken, maar da’s voor later in het seizoen…nu eerst ‘the hard miles’.
Langzaamaan begint de jaarplanning ook steeds meer vorm te krijgen en begint het te kriebelen als ik denk aan alle leuke en spannende vooruitzichten. De eerste 1500m op de baan is niet ver weg met een wedstrijd in Sydney in februari, gevolgd door een 1500m in Melbourne begin maart. Het doel is om het hele jaar door ‘spikes ready’ te zijn en de impact van het rennen in spikes op de baan weten te verwerken, zodat als het baanseizoen begint ik (en dan met name de lower legs, achillespezen etc.) meer gewend zijn. In de gym ben ik al druk bezig geweest samen met mijn krachtcoach (en bewegingswetenschapper) meer dynamisch explosieve oefeningen in mijn krachtprogramma te introduceren, naast de vele balansoefeningen die ik al deed. Denk aan veel hoppen en springen met medicineballen, iets dat mijn kuiten en voeten na twee maanden al voelbaar sterker heeft gemaakt.
Naast de twee wedstrijden in het Australian Domestic Season is de hoogtestage in Flagstaff begin april iets om naar uit te kijken. Deze stage is mogelijk gemaakt door de businessclub en absoluut onmisbaar in de perfecte voorbereiding op een Olympisch jaar. Ik ga me daar 5 weken lang op 2100m hoogte voorbereiden op het eerste deel van het baanseizoen. Naast mijn Australische coach en trainingsmaatjes zal ik daar ook met een Engelse oud teamgenoot van Florida State trainen, daarnaast hebben we een persoonlijke gids aan een Schotse oud teamgenoot die naar Flagstaff verhuisd is…nogal een internationale affaire ja.
Genoeg op de planning om motivatie uit te halen. Ik ben al druk bezig met alle voorbereidingen op het Australische seizoen en Flagstaff. Mijn krachtcoach heeft als bewegingswetenschapper veel ervaring met trainen op hoogte en de voorbereidingen hierop, daarnaast heb ik met mijn coach nu een manier gevonden training zo te tweaken dat mijn lichaam went aan de belasting zonder overbelast te raken en houden mijn fysio en masseur een nauw oogje in het zeil.
De kennis is er, de support is er, de motivatie is er… bring on 2012!
P.S. Wil je eens kijken welke trainingen ik doe en waar, dan kun je die bekijken vanaf deze link (http://connect.garmin.com/activity/137627862). Rechtsboven op Go to next activity (Bestemming) klikken. Zorg ervoor dat de website op 'metric' staat als dat niet automatisch al zo is, kan je ook rechtsboven veranderen.
Eerste activiteit is een duurloop in Centennial Park in Sydney, vervolgens zie je een typische di-wo-do training voor deze trainingsfase in Melbourne. De dinsdagtraining vindt plaats op een 'oval', een ovaal veld dus waar normaal cricket/football op gespeeld wordt. De boundary (lijn om het veld) is iets over 400m en het gras is zo kort en egaal als een golfbaan green, dus perfect om snellere programma's op te doen zonder de impact van de baan. De Botanical Gardens liggen ernaast en zijn handig voor de warming up/cooling down. De duurlopen en steady state de dagen erna doe ik om Albert Park lake, de plek waar in maart de Formule 1 wordt gehouden en zo'n 200m bij mijn huis vandaan.
Groetjes uit Melbourne
Susy
